I – B (reakcja przyłączania wodoru do węglowodorów nienasyconych – reakcja uwodorniania)
II – C (reakcja polegająca na zrywaniu podwójnych wiązań i łączeniu się cząsteczek w długie łańcuchy – reakcja polimeryzacji)
III – A (reakcja alkenów, np. z bromem, prowadząca do powstania związków nasyconych)
Węglowodory nienasycone przez obecność w ich cząsteczkach wiązań wielokrotnych mają zdolność przyłączania atomów niektórych pierwiastków, na przykład wodoru. Przyłączenie cząsteczek wodoru H2 do węglowodorów nienasyconych to uwodornianie (hydrogenacja).
W odpowiednich warunkach temperatury i ciśnienia oraz w obecności odpowiednich katalizatorów wiązania podwójne alkanów mogą się rozrywać, w wyniku czego ich cząsteczki mogą łączyć się w bardzo długie łańcuchy. Tego typu reakcję nazywamy reakcją polimeryzacji.
Jak zostało to wyżej wspomniane, węglowodory nienasycone takie jak alkeny przez obecność w ich cząsteczkach wiązań wielokrotnych mają zdolność przyłączania atomów niektórych pierwiastków. Alkeny mogą na przykład zareagować z bromem Br2, co doprowadzi do powstania związku nienasyconego. Jest to przykład reakcji przyłączania (addycji).