W roztworze, w którym są jony: K+, Cl-, SO42- oraz Na+, nie wytrąci się żadna sól. Prawda.
Nierozpuszczalne siarczki są zazwyczaj ciemnej barwy. Prawda.
W roztworze, w którym są jony: K+, Cl-, CO32- oraz Ag+, na dnie naczynia wytrąci się biały osad (który z czasem ciemnieje). Prawda.
W roztworze, w którym są jony: Ca2+, Br-, CO32- oraz K+, nie zaobserwujemy żadnych zmian po dodaniu chlorku sodu. Prawda.
Sole miedzi(II) są najczęściej czerwonej barwy. Fałsz.
Po zmieszaniu ze sobą roztworów wodorotlenku sodu i chlorku żelaz(II) powstanie osad o zielonym zabarwieniu. Prawda.
W roztworze, w którym jony: Mg2+, Cl-, CO32- oraz Na+, pojawi się na dnie naczynia biały osad. Prawda.
Sole miedzi(II) są najczęściej błękitne lub niebieskawe. Barwa ta wynika z charakterystycznych właściwości absorpcyjnych i odbiciowych kompleksów miedzi(II) w widmie elektromagnetycznym. Przykładem takiej soli jest siarczan miedzi(II) (CuSO4), który występuje w postaci niebieskich kryształów lub proszku. Jednak należy zauważyć, że na barwę soli miedzi(II) mogą mieć również wpływ inne czynniki, takie jak obecność domieszek lub warunki oświetlenia, dlatego nie zawsze będzie to identyczny odcień niebieskiego.