Twoim zadaniem jest zastanowienie się, co naprawdę zasługuje na pochwałę. W odpowiedzi:
przedstaw swoje stanowisko,
odwołaj się do wiersza „Na oczy królewny angielskiej” Daniela Naborowskiego,
przywołaj lekturę obowiązkową,
wykorzystaj wybrane konteksty,
uzasadnij swoje zdanie
Pochwała w literaturze i życiu powinna być kierowana przede wszystkim ku temu, co trwałe, wartościowe i związane z moralnością, a nie jedynie ku temu, co powierzchowne i przemijające. Uważam, że warto chwalić nie tyle urodę czy bogactwo, ile cechy duchowe człowieka oraz jego postawy.
Wiersz Daniela Naborowskiego Na oczy królewny angielskiej ukazuje zachwyt nad pięknem fizycznym. Oczy królewny są przedstawione jako wyjątkowe i niemal doskonałe. Jednak barokowy kontekst utworu sugeruje, że taka pochwała ma charakter częściowo konwencjonalny i może skłaniać do refleksji nad przemijaniem urody. Piękno cielesne jest ulotne, dlatego nie może stanowić najwyższej wartości.
Z kolei w Trenach Jana Kochanowskiego pochwała dotyczy cech duchowych Urszulki – jej niewinności, dobroci i wyjątkowej wrażliwości. Poeta nie skupia się na wyglądzie dziecka, lecz na jego osobowości, co pokazuje, że prawdziwa wartość człowieka tkwi w jego wnętrzu.
Jako kontekst można przywołać refleksję filozoficzną, według której dobra materialne i uroda są nietrwałe, natomiast wartości moralne mają charakter trwały. Już starożytni filozofowie podkreślali, że prawdziwe dobro wiąże się z cnotą i rozumem, a nie z tym, co zewnętrzne.
Wynika z tego, że warto chwalić to, co nie przemija – dobroć, mądrość, wierność i szlachetność. Pochwała skierowana ku wartościom powierzchownym jest chwilowa, natomiast ta odnosząca się do wnętrza człowieka ma sens trwały i uniwersalny.
W swojej wypowiedzi wskaż, że:
w poezji barokowej pojawia się zachwyt nad urodą, ale także świadomość jej przemijalności,
literatura renesansowa podkreśla wartość cech duchowych,
prawdziwa pochwała powinna dotyczyć tego, co trwałe i uniwersalne.