Pięknem możemy nazwać wszystko to, co wyróżnia się pozytywnie na tle rzeczy i zjawisk tego samego gatunku, w szczególności pod względem estetycznym.
Antyczny ideał piękna utożsamiał je z naturalnością. Przypisywano mu też cechy takie jak harmonijność, równowaga oraz odpowiednie proporcje. Definicja ta różni się od zastosowanej powyżej dodatkowym założeniem, że piękno można osiągnąć jedynie, naśladując przyrodę.
Antyczny ideał piękna stanowił wyznacznik dla starożytnych artystów. Starali się oni w swojej twórczości zachować umiar, nadając dziełom doskonały wygląd przez zastosowanie odpowiednich proporcji, utrzymanie harmonii oraz możliwie najwierniejsze oddawanie rzeczywistości.