W demokracji pośredniej najwyższa władza należy do narodu, jednak rządy w jego imieniu sprawują przedstawiciele, wybrani przez niego w wyborach (Polska jest krajem realizującym zasady demokracji pośredniej – Polacy, za sprawą wyborów, delegują swoich przedstawicieli). W demokracji bezpośredniej ogół obywateli samodzielnie podejmuje niezbędne dla funkcjonowania państwa decyzje (Szwajcaria jest przykładem państwa realizującego zasady demokracji bezpośredniej – obywatele sami wprowadzają niezbędne prawa, władze zaś wyłącznie realizują wolę ogółu społeczeństwa).
W demokracji konstytucyjnej szczególną rolę odgrywa prawo. Gwarantuje ona obywatelom szeroki zakres praw i wolności, zwłaszcza wolności słowa, zgromadzeń, stowarzyszeń, prawo do życia, prywatności, własności, określa uprawnienia organów państwowych i chroni prawa mniejszości przed samowolą większości. Fundamentem ustroju jest podział i równowaga władz (przykładem demokracji konstytucyjnej może być większość krajów Europy Zachodniej, w tym Polska). W demokracji większościowej zaś najważniejsza jest wola ludu. Jeśli prawo uniemożliwia spełnienie woli ludu, to musi ustąpić jej pola. W tej demokracji nic nie ogranicza władzy większości.
Demokracja to forma ustroju, w którym władza zwierzchnia należy do obywateli. Jest ona przez nich sprawowana bezpośrednio lub za pośrednictwem przedstawicieli, którzy są wybierani. Nazwa pochodzi od greckich słów demos – lud, kratos – władza.