Fotoperiodyzm to reakcje roślin na czas trwania okresów światła i ciemności w ciągu doby. Miejscem odbioru bodźca fotoperiodycznego są liście, ponieważ zawierają one niebieskozielony barwnik zwany fitochromem. Po zadziałaniu bodźca fotoperiodycznego, w liściach powstaje induktor kwitnienia, czyli związek chemiczny przemieszczający się do wierzchołka wzrostu pędu. Tam stymuluje on procesy prowadzące do wytworzenia kwiatów.
Może on występować w dwóch formach, Pr absorbującej światło białe lub czerwone i Pfr absorbujące światło dalekiej czerwieni. Pod wpływem światła formy te mogą się wzajemnie w siebie przekształcać. Formą fizjologicznie aktywną jest Pfr. Wzrost jej stężenia hamuje kwitnienie roślin dnia krótkiego i stymuluje kwitnienie roślin dnia długiego.
Rośliny dnia krótkiego kwitną, gdy w ciągu doby okres światła jest krótszy niż ciemności, czyli jesienią. Rośliny dnia długiego kwitną, gdy w ciągu doby okres światła jest dłuższy niż ciemności, czyli wiosną i latem. Można też wyróżnić rośliny neutralne, dla których okresy te nie mają żadnego znaczenia.