W XVI w. sejmy najczęściej obradowały w Warszawie, ponieważ znajdowała się w środkowej części kraju. Centralne położenie miasta umożliwiało posłom łatwiejszy dojazd na obrady z różnych części kraju.
Po zawarciu unii z Litwą Kraków, który był ówczesną stolicą Polski, znalazł się na południowo-zachodnim krańcu państwa. Położenie Krakowa stało się jeszcze bardziej uciążliwe, kiedy w XVI w. zaczęły odbywać się sejmy i posłowie musieli dojeżdżać na nie z różnych części kraju. Znacznie łatwiej było im dojechać do Warszawy, która znajdowała się centralnej części kraju.