Zasada senioratu definiowała system władzy, w którym państwem rządził najstarszy przedstawiciel rodu. W wypadku jego śmierci do rządów powoływany był kolejny najstarszy przedstawiciel dynastii rządzącej.
Sporządzanie testamentów przez władców, w których przekazywali władzę, nie było niczym dziwnym. Monarchowie w tych czasach traktowali swe państwa jako prywatną własność, którą mogą zarządzać wedle własnej woli.