apostrofy wpływające na podniosły charakter utworu –
„Czego chcesz od nas Panie? / Tyś Pan wszytkiego świata.”
metafory wywołujące plastyczności obrazu –
„Tyś niebo zbudował”; „I złotymi gwiazdami ślicznieś uhaftował”;
„Tyś fundament założył nieobeszłej ziemi”;
„I przykryłeś jej nagość zioły rozlicznemi”;
„Za Twoim rozkazaniem w brzegach morze stoi”;
„A zamierzonych granic. przeskoczyć się boi.”
epitety pokazujące harmonię świata –
„złotymi gwiazdami”;
„biały dzień”;
„noc ciemna”
anafory podkreślające wagę słów –
„Tyś Pan wszystkiego świata”;
„Tyś niebo zbudował”;
„Tyś fundament założył”;
„Z Twej łaski”;
„Z Twoich rąk”.
zdanie pytające i wykrzyknikowe wyrażające emocjonalny stosunek osoby mówiącej –
„Czego za dobrodziejstwa, którym nie masz miary?”;
„Bądź na wieki pochwalon, nieśmiertelny Panie!”
paralelizmy składniowo–intonacyjne (koniec wersu to koniec zdania), które rytmizują wiersz, czyli czynią go śpiewnym i melodyjnym –
„Czego chcesz od nas, Panie, za Twe hojne dary?”;
„Czego za dobrodziejstwa, którym nie masz miary?”
Podczas wykonywania zadania skorzystaj z wyjaśnień wspomnianych środków poetyckich:
apostrofa – bezpośredni zwrot do adresata. Ukazuje odbiorcę utworu oraz stosunek podmiotu lirycznego do nie.
metafora – inaczej przenośnia. Posiada niedosłowne znaczenie, połączenie wyrazów lub zdań, które pod swoim wpływem nabierają nowego znaczenia.
epitet – przymiotnik określający rzeczownik, np. piękny kwiat, biały ptak.
anafora – powtórzenie słowa, zdania, frazy na początku wersów.
wykrzyknienie – wyraża emocje podmiotu lirycznego, kończy się wykrzyknikiem, np. „Ale cudowny pies!”
zdanie pytające – zdanie, w którym występuje zadane pytanie, zakończone jest znakiem zapytania.
paralelizm składniowo–intonacyjne – powtórzenie budowy wersu, co powoduje, że staje się śpiewny.