Gustaw zauważa, że rozumienie świata jako wielkiego zegara, mechanizmu boskiego jest jednocześnie zaprzeczeniem tego, co ma na celu prawdziwa wiara. Stwierdza, że to właśnie uczucia, emocje i intuicja jest siłą przewodnią wiary, a Dziady, które w staropolskiej kulturze były od zawsze, są kwintesencją tego wewnętrznego, folklorystycznego uczucia wiary – którego brakuje Księdzu. Gustawa łączy z duchami jego status ontologiczny – wiemy, że umarł. Tak jak inne duchy, co roku musi powracać „na ziemię”, jednak jego grzech jest niewybaczalny.
W tym zadaniu zauważ, że Gustaw nie jest człowiekiem, a duchem. Następnie, wczytaj się w ostatnie strony tej części i zastanów się, jakie są pobudki Gustawa.