Po 1989 roku Polska przede wszystkim skupiała się na zapewnieniu krajowi pełnej suwerenności, bezpieczeństwa oraz na zwrocie ku Zachodowi – od 1999 roku Polska jest członkiem NATO, zaś od 2004 – Unii Europejskiej. Polska w pierwszych latach po upadku komunizmu angażowała się także w kilka inicjatyw współpracy regionalnej, współtworząc takie organizacje jak Rada Państw Morza Bałtyckiego czy Grupa Wyszehradzka. Ważnym kierunkiem polskiej polityki zagranicznej jest także tzw. polityka wschodnia – budowanie relacji z Rosją, Ukrainą oraz Białorusią.
Zadaniem polskiej polityki zagranicznej jest realizowanie interesów Rzeczypospolitej Polskiej przez współpracę w Europie i na świecie na rzecz bezpieczeństwa, demokracji i rozwoju. Polska prowadzi tę politykę jako państwo członkowskie NATO, ONZ i UE.