· Art. 51 KNZ uznaje prawo każdego napadniętego państwa do „indywidualnej lub zbiorowej samoobrony” zanim Rada Bezpieczeństwa ONZ zastosuje konieczne środki, a artykuł 5 TW zakłada, iż w razie zbrojnej napaści na członka Sojuszu otrzyma on od pozostałych pomoc „łącznie z użyciem siły zbrojnej”;
· W tym samym artykule zostawiono możliwość RB ONZ podjęcia w każdym czasie akcji, a w artykule 5 TW stwierdzono, że Sojusz zaniecha swoich działań, jak tylko RB ONZ podejmie działania „konieczne do przywrócenia i utrzymania międzynarodowego pokoju”.
· Ten sam artykuł stwierdza, iż środki podjęte do samoobrony „powinny być […] podane do wiadomości Radzie Bezpieczeństwa”. W zgodzie z tymi przepisami pozostaje artykuł 5 TW, w którym stwierdzono, iż o fakcie pomocy zostanie natychmiast zawiadomiona RB ONZ;
Artykuł 5 został zastosowany w historii tylko raz i to w ograniczonym zakresie. NATO użyło go w 2001 roku po atakach na World Trade Center w Nowym Jorku.