NH4NO3 - azotan (V) amonu
AlSO4(OH) - siarczan (VI) wodorotlenek glinu
Mg(H2PO4)2 - diwodorofosforan(V) magnezu
Cr2(SO4)3 - siarczan (VI) chromu (III)
NaHSO3 - wodorosiarczan (IV) sodu
NaNO2 - azotan (III) sodu
CuCl2 ∙ 2H2O - chlorek miedzi(II) – woda (
)
CaCl2 ∙ 6H2O - chlorek wapnia – woda (
)
NaH2PO4 - diwodorofosforan(V) sodu
Li2S - siarczek litu
NH4HCO3 wodorowęglan amonu
AlNO3(OH)2 - azotan (V) diwodorotlenek glinu
K3PO4 - fosforan (V) potasu
CaHPO4 ∙ 2H2O – wodorofosforan(V) wapnia – woda (
)
Ca(NO3)2 - azotan (V) wapnia
Na2HPO4 - wodorofosforan(V) sodu
CuF2 ∙ 2H2O - fluorek miedzi (II) – woda (
)
Nazwy soli prostych składają się z dwóch wyrazów: pierwszy pochodzi od nazwy kwasu, a drugi od nazwy metalu.
Nazwy soli kwasów beztlenowych mają końcówkę „-ek”, np. bromek, siarczek.
Nazwy soli kwasów tlenowych mają końcówkę: „-an”, np. siarczan, azotan(V).
Nazwy soli podwójnych składają się z trzech wyrazów. Wymieniane są w kolejności alfabetycznej najpierw nazwy anionów, następnie nazwy kationów. W przypadku występowania większej liczby tych samych jonów używamy przedrostków: „di”, „tri”, „tetra”.
Nazwy hydratów składają się z dwóch części, pierwsza to nazwa soli bezwodnej następnie myślnik wyraz „woda” i określenie ilości cząsteczek soli do cząsteczek wody.
Nazwy wodorosoli – nazwa anionu z przedrostkiem: „wodoro” i nazwa kationu.
Nazwy hydroksosoli – w tych nazwach występuje słowo: „wodorotlenek”. W zależności od liczby grup –OH używamy przedrostków: „di”, „tri”, „tetra”.