Najwyższe pH w jednomolowym roztworze ma kwas siarkowodorowy, a najniższe — kwas chlorowodorowy.
HF:
C/K =
= 15,9 < 400
K =
α = 0,22
α∙ C = 0,0022
= [H3O+]
pH = – log([H3O+]) = – log(0,0022) = 2,66
HCl:
C/K =
= 105 > 400
K = C ∙α2
α = 0,0032
α∙ C = 0,01
= [H3O+]
pH = – log([H3O+]) = – log(0,01) = 2
H2S:
C/K =
= 10-9 < 400
K =
α = 1
α∙ C = 0,000032
= [H3O+]
pH = – log([H3O+]) = – log(0,000032) = 4,49
Najniższe i najwyższe pH możemy szybko określić, patrząc na stałe dysocjacji. Największą wartością stałej charakteryzuje się HCl dlatego będzie miał on najwyższy stopień dysocjacji i co za tym idzie najniższe pH. Analogicznie w przypadku najwyższe pH dla kwasu H2S. Stężenie jonów wodorowych powstałych w wyniku dysocjacji możemy obliczyć, znając prawo rozcieńczeń Ostwalda. Określamy najpierw, czy możemy zastosować wersję uproszczoną, porównując, czy wynik C/K jest większy od 400. Następnie przekształcamy wzór, aby wyliczyć z niego niewiadomą α (stopień dysocjacji). Mając stopień dysocjacji i całkowite stężenie, możemy wymnożyć je przez siebie, otrzymując poszukiwane stężenie jonów oksoniowych. Wartość pH jest ujemnym logarytmem ze stężenia jonów H+ w roztworze.