Po porównaniu stałych dysocjacji kwasu chlorowego(I) i kwasu chlorowego(III) można stwierdzić, że w cząsteczce kwasu chlorowego(I) wiązanie O-H jest (bardziej / mniej) spolaryzowane niż w cząsteczce kwasu chlorowego (III). Wodny roztwór kwasu chlorowego(I) ma więc (niższe / wyższe) pH od roztworu kwasu chlorowego(III) o tym samym stężeniu molowym. W wodnych roztworach soli sodowych tych kwasów uniwersalny papierek wskaźnikowy (pozostaje żółty / przyjmuje czerwone zabarwienie / przyjmuje niebieskie zabarwienie)
Stała dysocjacji
HClO: 3 ∙ 10-8
HClO2: 1,1 ∙ 10-2
Kwasy te są słabymi kwasami (stała dysocjacji < 1) zatem w roztworach soli sodowych ich reszty kwasowe ulegną hydrolizie podnosząc pH:
ClO- + H2O → HClO + OH-