· 1800 – powstanie tajnego związku karbonariuszy – celem wyparcie francuskich, a także austriackich wpływów z Półwyspu Apenińskiego,
· Po kongresie wiedeńskim do głosu zaczęły dochodzić kwestie narodowe i zjednoczeniowe Włoch – wystąpienia powstańcze.
· 1820 r. – przyjęcie przez króla Neapolu konstytucji – na wzór hiszpańskiej,
· Interwencja Świętego Przymierza – przywrócenie rządów absolutnych, pozostawienie oddziałów austriackich na południu półwyspu,
· Kolejne nieudane wystąpienia w różnych państwach włoskich – brak ludzi do walki, chłopi nie przyłączali się do powstań, brak skoordynowanych działań,
· 1831 r. – powstanie „Młodych Włoch” na czele z Giuseppe Mazzinim – przygotowanie ogólnonarodowego powstania w celu zjednoczenia Włoch i zniesienia rządów absolutnych – zarówno we Włoszech, jak i w pozostałych państwach europejskich. (Powstanie Młodych Niemiec, Młodej Polski, Młodej Europy),
· Powstania w Piemoncie, Genui, a w 1844 r. w Neapolu – nieudane.
Karbonariusze – inaczej węglarze, był to ruch polityczny działający w konspiracji, który postulował zjednoczenie państw włoskich w wyniku rewolucji, powstania. Nazwa pochodzi od węglarzy, którzy zajmowali się wypalaniem węgla drzewnego w oddalonych od siedzib ludzkich miejscach. Rzekomo tam spiskowcy znajdowali schronienie.
Risorgimento to ruch społeczno-polityczny, który polegał na popularyzowaniu kultury włoskiej oraz rozwijaniu świadomości narodowej u mieszkańców Półwyspu Apenińskiego. Z czasem działalność ruchu wyszła poza kanwę popularyzatorską, a członkowie zaczęli się domagać zjednoczenia wszystkich państw włoskich oraz wyparcia obcych wpływów z Italii.