Rozbicie dzielnicowe to okres, w którym Polska była podzielona na niezależne księstwa zwane dzielnicami. Przez 182 lata każde księstwo było rządzone przez jednego z synów Bolesława Krzywoustego, a potem przez ich potomków.
Bolesław Krzywousty miał pięciu synów, dlatego obawiał się, że po jego śmierci mogą rozpocząć się konflikty o przejęcie władzy. Postanowił rozwiązać tę sprawę jeszcze za życia, ustanawiając zasady obejmowania tronu (zasady pryncypatu i senioratu) oraz dzieląc państwo pomiędzy synów. Zgodnie z testamentem Bolesław Kędzierzawy otrzymał Mazowsze, Władysław – Śląsk, Mieszko Stary – Wielkopolskę z Poznaniem, a Henryk – ziemię sandomierską. Ostatni z synów – Kazimierz Sprawiedliwy – nie został wzięty pod uwagę, ponieważ urodził się po śmierci ojca.