Sytuacja ludności polskiej na Białorusi w czasie II wojny światowej była skomplikowana. W 1939 r. ZSRS zajął wschodnie tereny Polski i na części z nich utworzył Zachodnią Białoruś, nieformalne państwo. Sowieci zwalczali polskie ruchy niepodległościowe, powszechne były deportacje i aresztowania.
W 1941 r. Białoruś została zajęta przez III Rzeszę, co nie poprawiło sytuacji Polaków. Wówczas Polaków spotykały represje i ze strony okupanta, i ze strony sowieckiej partyzantki. Niemcy potrafili oskarżyć Polaków o sprzyjanie partyzantom i następnie ich zamordować. Partyzanci z kolei terroryzowali i okradali polskie domy.
Na terenie Zachodniej Białorusi podczas niemieckiej okupacji panowała wojna pomiędzy AK a partyzantką sowiecką. Dodatkowo działały tam również: białoruski ruch narodowy oraz ukraińskie podziemie.