W latach 1922–1939 w ZSRR najwięcej łagrów było na zachodzie państwa. Następnie w mniejszych skupiskach na południu i zachodzie kraju.
Łagry tworzono na terenach charakteryzujących się trudnym klimatem. Specjalnie umieszczano je tam, aby praca więźniów była cięższa i trudniejsza do przeżycia.