Teksty ukazują odmienne postawy wobec Boga. Podmiot liryczny z Rozmowy wieczornej pozostaje pokorny i pełen zaufania. Natomiast Konrad z Dziadów cz. III domaga się od Boga odpowiedzi i władzy nad ludzkimi duszami, a milczenie Boga odbiera jako lekceważenie.
W jakim celu Mickiewicz ukazuje bunt Konrada wobec Boga?
Podkreślenie ogromu cierpienia narodu – bunt Konrada pokazuje, jak wielki ból wywołały zsyłki i prześladowania. Jego sprzeciw wobec Boga wyrasta z miłości do Polski i niezgody na jej krzywdę.
Ukazanie romantycznej koncepcji poety-wieszcza – Konrad wierzy, że jako wybitna jednostka ma szczególną misję. Jego konflikt z Bogiem podkreśla wyjątkowość i tragizm tej roli.
Zderzenie ludzkiej pychy z boską potęgą – bunt Konrada ujawnia ograniczenia człowieka. Choć czuje się równy Bogu, okazuje się, że przekracza granicę, której nie powinien.
Pokazanie słabości i wewnętrznych sprzeczności bohatera – Konrad jest rozdarty: kocha naród, ale jego pycha prowadzi go ku bluźnierstwu. Mickiewicz pokazuje, że nawet wielka jednostka jest omylna.
Wprowadzenie wymiaru profetycznego i metafizycznego – spór Konrada z Bogiem otwiera dramat na kwestie teologiczne, moralne i historiozoficzne; nadaje mu głębię i rangę narodowego misterium.
Ukazanie różnicy między ludzką a boską miłością – Konrad kocha naród miłością „ludzką”, gwałtowną i dumną; Bóg kocha inaczej — jego miłość jest cicha, skryta i trudna do zrozumienia dla człowieka.