| Partie dialogowe | Partie narracyjne |
| – rodzaj stylizacji: dialektyzacja;– słownictwo charakterystyczne dla gwary i dialektu (np. „zaśby”, „dyć”);– zmiany fonetyczne (np. „Hale”);– zmiany fleksyjne (np. „myślałach”);– składnia (np. „Sami jesteśmy…”). | – rodzaj stylizacji: poetyzacja;– metafory (np. „spowici jeszcze w czarodziejską tęczę cudów i marzeń”);– epitety (np. „trwożne bicie serc”, „potężny krzyk radości przytajonej”);– rozbudowane zdania (np. „A potem, powracając do przytomności, długo błądzili oczyma zdumionymi po nocy, nie wiedząc dobrze, zali się jeszcze miedzy żywe, zali w nich się stawały te cuda, zali nie sen to wszystko, nie omamienie!...”);– porównania (np. „oczy przeświecały się nawzajem, niby upalne, nieme błyskawice”). |
Partie dialogowe i narracyjne różnią się od siebie zastosowaną stylistyką. Dialogi używają słownictwa charakterystycznego dla gwary i dialektu. Dzięki temu został oddany język używany przez społeczność wiejską oraz jej lokalny charakter. W części narracyjnej występuje natomiast poetyzacja. Język stylizowany jest na styl poetycki. Pojawiają się kunsztowne i rozbudowane zdania. W opisach używane są metafory, liczne epitety czy porównania.