w utworze zostały przedstawione w sposób komiczny, a nawet satyryczny. Autor przedstawia świat za pomocą wyolbrzymienia i nieco w krzywym zwierciadle.
„Dusza moja, która miała wtedy jeszcze włosy na młodym, zapalczywym łbie, zapłonęła jak zapałka. Uśmiechnąłem się jak szatan… Nie będzie ślizgawki? Dobrze! – Ale będzie wiersz! Nie! Nie wiersz, lecz satyra, taka, jakiej jeszcze świat ani miasto… nie widziały: Satyra krwawa jak trzydziestoletnia wojna, jak rzeźnia miejska. Satyra pełna żółci, octu, jadu, trucizn i klątwy.”
Satyra to utwór literacki ośmieszający ludzkie wady i zachowania.