Postawa robotników, kiedy dowiadują się o planach właściciela fabryki:
– niepokój i złość;
– grożenie użyciem siły;
– płacz kobiet, przeklinanie mężczyzn;
– zagłuszenie osób wzywających do wyjścia z warsztatów;
– opuszczenie fabryki przez niektórych pracowników;
– mniejsza wydajność pracy.
Powody braku konsekwencji robotników:
– słabsza i niższa pozycja społeczna;
– nieumiejętność dociekania swoich praw;
– strach przed utraceniem pracy, nawet takiej, która przynosi kiepskie zarobki.
Robotnicy są rozgoryczeni i wzbudzeni. „Oho! będziemy znowu mieli oszczędności!” – ten cytat wskazuje na to, że nie jest to pierwsza podobna sytuacja. Mimo swojej złości i gróźb, nawoływania do strajku, ostatecznie jednak nic z tym nie robią. Chociaż są liczniejsi, wydaje im się, że są słabsi i nic nie zdziałają. Nie umieją i boją walczyć się o swoje prawa. Nie chcą stracić pracy w obawie przed biedą, zwłaszcza że ich miejsce pracy od razu zostałoby zapełnione. „Niektórzy robotnicy wyszli sami, kilku niespokojniejszych wydalono, a miejsce ich zajęli nowi kandydaci, którym zarobek wydał się bardzo dobrym. W owej epoce panowała na wsiach bieda i ludzie natrętnie dopraszali się o robotę”.