Wybory (np. parlamentarne) w Polsce są przejawem zasady przedstawicielstwa, gdyż Polacy wybierają swoich przedstawicieli, którzy w ich imieniu będą sprawowali władzę.
Wybory do sejmu odbywają się w Polsce według tzw. pięcioprzymiotnikowej ordynacji wyborczej (wybory są powszechne, bezpośrednie, tajne, równe oraz proporcjonalne). Wybory do senatu różnią się w jednym punkcie – nie są proporcjonalne, lecz większościowe. Oznacza to, że osoba, która w danym okręgu wyborczym uzyskała największą liczbę głosów, wygrywa. Najważniejszymi zasadami ordynacji wyborczej zaś, są:
czynne prawo wyborcze do sejmu i senatu, przysługujące obywatelom od 18. roku życia;
bierne prawo wyborcze do sejmu, przysługujące obywatelom od 21. roku życia, zaś do senatu – od 30. roku życia;
ograniczenie lub odebranie praw wyborczych tylko w przypadku osób pozbawionych praw publicznych lub ubezwłasnowolnionych;
Polski parlament składa się z dwóch izb – sejmu i senatu, ale ich pozycja nie jest równa. Największe znaczenie ma sejm, który decyduje o kierunkach polityki państwa, kontroluje władzę wykonawczą i może sam się rozwiązać. Senat współtworzy ustawy przez zgłaszanie poprawek i współuczestniczy w powoływaniu niektórych organów państwowych. Sejm składa się z 460 posłów, senat – ze 100 senatorów. Obie izby pracują podczas posiedzeń plenarnych oraz w komisjach zajmujących się poszczególnymi zagadnieniami. Pracą każdej z izb parlamentu kieruje marszałek, wybierany spośród posłów lub senatorów na pierwszym posiedzeniu. Zastępują go wicemarszałkowie.
W wyjątkowych sytuacjach obie izby obradują wspólnie – tworzą wtedy Zgromadzenie Narodowe. Może je zwołać marszałek sejmu, który przewodniczy jego obradom.