Hipoteza de Broglie'a została potwierdzona doświadczalnie poprzez obserwacje dyfrakcji wiązki elektronów przy przejściu przez cienką folię metalową. Otrzymane wzory dyfrakcyjne były łudząco podobne do obrazów otrzymywanych za pomocą promieniowania rentgenowskiego. W ten sposób udowodniono dualny charakter elektronu. Strumień tych cząstek może się zachowywać również jak dala (fala de Broglie'a). Długość fali de Broglie'a obiektu makroskopowego obliczamy ze wzoru:
λ = 
