W substancji X występuje wiązanie kowalencyjne spolaryzowane, a w substancji Z wiązanie jonowe. Temperatura topnienia substancji Z jest wyższa niż temperatura topnienia substancji X. Między cząsteczkami substancji X nie występują wiązania wodorowe. Po wprowadzeniu substancji X i Z do naczyń z wodą jony powstają w obu naczyniach. Kationy wapnia mają całkowicie zapełnioną trzecią powłokę elektronową.
Substancja X to HBr, w którym występuje wiązanie kowalencyjne spolaryzowane, ponieważ atomy wodoru i bromu mają różne elektroujemności. Substancja Z to CaBr2, w którym występuje wiązanie jonowe, ponieważ jest to związek metalu (wapnia) z niemetalem (bromem).
Temperatura topnienia substancji Z jest wyższa niż substancji X, ponieważ związki jonowe tworzą sieci krystaliczne o silnych oddziaływaniach elektrostatycznych, natomiast cząsteczki HBr oddziałują ze sobą znacznie słabiej.
Między cząsteczkami HBr nie występują wiązania wodorowe, ponieważ wodór nie jest związany z silnie elektroujemnym atomem takim jak fluor, tlen lub azot.
Po rozpuszczeniu w wodzie zarówno HBr, jak i CaBr2 tworzą jony (HBr dysocjuje na H+ i Br-, a CaBr2 na Ca2+ i Br-), dlatego jony powstają w obu naczyniach.
Kationy wapnia (Ca2+) mają całkowicie zapełnioną trzecią powłokę elektronową, ponieważ po oddaniu dwóch elektronów uzyskują konfigurację gazu szlachetnego (argon).