BH3, SO2
Aby cząsteczka była płaska, musi posiadać nie więcej niż 3 możliwości przyłączenia ligandów. Można to określić np. metodą VSEPR, w której oblicza się liczbę przestrzenną dla danego atomu centralnego cząsteczki i ustala się na jej podstawie kształt. Dla uproszczenia można przyjąć, że liczba ligandów + liczba wolnych par elektronowych musi być nie większa niż 3. Czyli np. PH3 mimo posiadania tylko 3 atomów wodoru, ma również wolną parę elektronową, przez co ma budowę przestrzenną, a nie płaską.