Wyższą temperaturę topnienia ma:
· Br2 czy I2 → I2, ponieważ cząsteczki jodu są większe i mają więcej elektronów, działają między nimi silniejsze siły dyspersyjne (van der Waalsa), co podnosi temperaturę topnienia.
· HI czy HF → HF, ponieważ w cząsteczkach HF występują wiązania wodorowe, które są znacznie silniejsze niż oddziaływania międzycząsteczkowe w HI, dlatego HF ma wyższą temperaturę topnienia.
· C4H10 czy C5H12 → C5H12, bo dłuższy łańcuch węglowy oznacza większą masę cząsteczkową i silniejsze siły dyspersyjne, dlatego pentan ma wyższą temperaturę topnienia niż butan.
Siły van der Waalsa to słabe oddziaływania międzycząsteczkowe występujące między wszystkimi cząsteczkami, szczególnie niepolarnymi. Powstają na skutek chwilowych przesunięć elektronów, które tworzą chwilowe dipole przyciągające się nawzajem. Ich siła rośnie wraz z liczbą elektronów i wielkością cząsteczki.
Wiązania wodorowe to znacznie silniejsze oddziaływania międzycząsteczkowe, które występują, gdy atom wodoru jest związany z silnie elektroujemnym atomem (fluorem, tlenem lub azotem). Wówczas wodór oddziałuje z wolną parą elektronową innej cząsteczki, tworząc wiązanie wodorowe.