1. P- im większy iloczyn rozpuszczalności, tym większe stężenia jonów w roztworze nasyconym, czyli związek lepiej się rozpuszcza.
2. F
dla Mg(OH)2: Mg(OH)2⇌ Mg2+ + 2OH-
KSO = [Mg2+][OH-]2 = s·(2s)² = 4s³, więc s ≠ √Kₛ.
3. P
AgCl⇌ Ag+ + Cl-
Powstają jony w stosunku 1:1, więc ich stężenia są równe.
4. P- między osadem a roztworem zachodzi równowaga dynamiczna – jednocześnie zachodzi rozpuszczanie i strącanie.
Iloczyn rozpuszczalności (Kso) to wielkość chemiczna opisująca równowagę między trudno rozpuszczalną substancją stałą a jej jonami w roztworze nasyconym. Określa on, jak bardzo dana substancja może się rozpuścić w wodzie.
Jest to iloczyn stężeń jonów powstających podczas dysocjacji tej substancji, przy czym każde stężenie podnosi się do potęgi równej liczbie tych jonów w równaniu reakcji.
Na przykład dla soli AB, która rozpada się na jony A+ i B-, iloczyn rozpuszczalności zapisuje się jako Kso = [A+][B-], a dla związku typu A2B będzie to Kso = [A+]2[B-].
Wartość Kso jest stała w danej temperaturze i pozwala określić, czy roztwór jest nasycony, nienasycony czy przesycony oraz czy wytrąci się osad.