Dziura ozonowa powstaje głównie na półkuli południowej, w okolicach Antarktydy, ponieważ dociera tam mniejsza ilość ozonu niż do pozostałych części Ziemi. Wynika to przede wszystkim z powstawania podczas trwania nocy polarnej w okolicach Antarktydy tzw. wiru, w którym powietrze krąży wokół bieguna południowego. Masy powietrza równikowego są wówczas odizolowane od obszaru Antarktydy, co sprawia, że na biegun południowy nie docierają nowe cząsteczki ozonu. Wskutek tego, w okresie występowania wiru, rozpad ozonu na biegunie południowym zachodzi bardzo intensywnie, co prowadzi do obniżenia jego zawartości w atmosferze i powstawania dziury ozonowej.
Dziura ozonowa – miejsce w atmosferze charakteryzujące się zmniejszoną ilością ozonu. Zanik warstwy ozonowej jest bardzo niebezpieczny, ponieważ doprowadza do wzrostu ilości promieni nadfioletowych docierających do powierzchni Ziemi. W największym stopniu do zaniku ozonu w atmosferze przyczyniają się atomy chloru oraz fluorowce.