Bolesław Chrobry był synem Mieszka I oraz czeskiej księżniczki Dobrawy. Objął rządy po śmierci ojca w (992). Zorganizował wyprawę misyjną czeskiego biskupa Wojciecha do Prus. Kiedy misjonarz zginął (997), wykupił jego ciało i złożył w kościele w Gnieźnie jako relikwię. W 100 r. odbył się zjazd gnieźnieński. Cesarz Otton III przywiózł dokument wystawiony przez papieża, który ustanowił arcybiskupstwo w Gnieźnie oraz biskupstwa w Krakowie, Kołobrzegu i we Wrocławiu. W latach 1002 –1018 toczyły się trzy wojny polsko-niemieckie. Chrobry obronił niezależność Polski. W czasie swojego panowania powiększył państwo o Łużyce, Milsko, Słowację i Morawy. W 1018 r. złupił Kijów, a w drodze powrotnej przyłączył do Polski Grody Czerwieńskie. W 1025 r. koronował się na pierwszego króla Polski.
Rządy Bolesława Chrobrego były pełne sukcesów. Nie bez powodu został pierwszym królem Polski. Całe życie pracował na koronę królewską, a kilka miesięcy po swojej koronacji zmarł, zostawiając po sobie silne, ale skłócone z sąsiadami państwo.