Adam Mickiewicz
- Polski poeta, działacz narodowy. Jeden z wieszczów narodowych. Tworzył swoje dzieła m.in. w Wilnie. W czasie zaborów został wysłany w głąb Rosji. Poprzez to doświadczenie napisał później trzecią część swojego słynnego dzieła „Dziady”. Po upadku powstania listopadowego Mickiewicz udał się do Paryża. Żył tam przez kolejne dwadzieścia lat. Wydał tam jedno ze swoich największych dzieł - „Pana Tadeusza". Należał do wielu zgromadzeń, np. Towarzystwa Literackiego. Był on bardzo aktywny w kwestii rozpowszechniania polskiej sprawy. Dzięki jego wysokiej pozycji społecznej docierał do wielu znaczących osób, dlatego uznany jest za jednego z głównych działaczy w czasie Wielkiej Emigracji. Mickiewicz uchodzi za przedstawiciela polskiego romantyzmu.
Juliusz Słowacki
- Polski poeta, działacz narodowy. Jeden z wieszczów narodowych. W czasie wybuchu powstania nie mógł brać udziału w walkach, dlatego zatrudnił się w biurze dyplomatycznym. Jakiś czas po wybuchu powstania udał się z misją dyplomatyczną — przekazywania ważnych listów do polskich przedstawicieli za granicą. Osiadł początkowo w Londynie, potem Paryżu i Genewie. Następnie wiele podróżował i ponownie wrócił do Paryża. Poprzez wrażenia i doświadczenia zdobyte w czasie podróży stworzył i wydał wiele swoich słynnych dzieł, np. „Poezje", „Balladynę", „Grób Agamemnona", „Hymn". Słowacki, obok Mickiewicza, jest uznawany za prekursora polskiego romantyzmu i jednego z głównych działaczy na Wielkiej Emigracji, ponieważ w swoich dziełach poruszał temat sprawy polskiej i patriotyzmu.
Adam Mickiewicz i Juliusz Słowacki są uznawani za polskich wieszczów narodowych. W swoich utworach poruszali oni kwestie ważne dla Polaków i ojczyzny, dzięki czemu przekazywali ważne treści, przypominali, pouczali i dawali wsparcie wszystkim, chcącym odzyskania niepodległości. Co ciekawe, niektóre źródła mówią o tym, że prywatnie nie darzyli się sympatią.