Krótkie życie robotników wynikało z warunków ich życia oraz pracy, które były bardzo trudne i niekorzystne. Codziennie zmuszeni byli do ciężkiej, fizycznej pracy, która jednocześnie była bardzo niebezpieczna dla ich zdrowia. W zamian za nią otrzymywali niskie wynagrodzenie, które ledwo starczało im na życie.
Długość życia ziemiaństwa wynika z ich uprzywilejowanej pozycji. Bogacili się poprzez rozwój przemysłu, zatrudniając wspomnianych robotników. Nie musieli pracować fizycznie, dzięki zdobytym pieniądzom mieli lepszy dostęp do jakościowych usług i produktów, a także medycyny.
Określenie ziemianie dotyczy osób, posiadających konkretny majątek. W XIX w. byli to np. producenci i właściciele fabryk.