Pierwsze utwory w języku polskim to powstałe za czasów Chrobrego utwory hagiograficzne – czyli opisujące żywoty świętych. W XIII w. kontynuujący te tradycje Wincenty z Kielczy napisał m.in. pieśń Gaude Mater Polonia. Na zdecydowany rozwój polskiego języka literackiego przypada 2. poł. XIII w., kiedy wprowadzono obowiązek kazań w j. polskim.
Za pierwsze nieoficjalne „hymny” Polski uważa się pieśń Gaude Mater Polonia (Raduj się, Matko Polsko) i pieśń Bogurodzica.