Czesław Miłosz (1911–2004) – polski eseista i autor powieści. Razem z innymi wileńskim twórcami założył grupę literacką „Żagary”. Podczas wojny autor działał w Polskim Podziemiu. Pisał wiersze o tematyce patriotycznej i o piekle wojny. Później emigrował do Paryża. Następnie pisarz przeprowadził się do Stanów Zjednoczonych. Pisał poezję oraz eseje. Jego twórczość poruszała tematy egzystencjonalne, religijne i moralne. Nagrodę Nobla otrzymał w 1980 roku. Do jego najwybitniejszych dzieł należą: Tom eseistyczny pt. „Zniewolony umysł’. Powieść „Dolina Issy”, tom poezji „Ocalenie”.
Wisława Szymborska (1923–2012) – poetka i jej eseistka. Kierowała działem poezji w „Życiu literackim”. Publikowała tam stałą rubrykę „Lektury nadobowiązkowe”, gdzie umieszczała swoje felietony. W 1996 roku otrzymała Nagrodę Nobla. Opublikowała 15 tomików wierszy, a jej wiersze zostały przetłumaczone na wiele języków. Twórczość poetki wyróżnia się charakterystyczną ironią, przenikliwością oraz poczuciem humoru. Szymborska pisała głównie krótkie formy: limeryki oraz lepieje – dwuwierszowe, zabawne wierszyki.
Olga Tokarczuk (1962) – powieściopisarka i eseistka. Jej pierwszą powieścią była „Podróż ludzi Księgi”. Sławę zyskała dzięki książce „Prawiek i inne czasy”, która opisywała życie mieszkańców. Pewnej fikcyjnej wsi. W 2019 roku została laureatką literackiej Nagrody Nobla. Jej twórczość charakteryzuje się filozoficznym oraz psychologicznym akcentem. Tokarczuk w swoich dziełach często odwołuje się do spraw niewyjaśnionych, tajemniczych zdarzeń. W jej pracach pojawiają się wątki nadprzyrodzone, które łączą się z historycznymi faktami oraz psychologiczną analizą zachowań bohaterów.
Literacka Nagroda Nobla trafia do osoby, która stworzyła najbardziej wyróżniające się dzieło w kierunku idealistycznym.