Obydwa dzieła mają formę tryptyku i poruszają religijną tematykę. Zostały wykorzystane jako nastawa ołtarzowa.
Obraz Hansa Memlinga przedstawia wizję Sądu Ostatecznego. Postaci najważniejsze są przedstawione wyżej od pozostałych. Na jasnym fragmencie tła widać Chrystusa, którego przymierze z ludźmi symbolizuje znajdująca się pod nim tęcza. W trakcie Apokalipsy ludzie są poddani podziałowi – część z nich przekracza bramy Raju, reszta zaś ginie w mękach piekielnych. Aniołowie i diabły (symbole dobra i zła) pustoszą ziemski świat. Ciała ludzi autor przedstawił jako kruche i delikatne, łącząc ich fizyczność z pierwiastkiem duchowym.
Ołtarz Wita Stwosza również przedstawia mnogość scen, jednak te dzieli znacznie większa rozbieżność lokalizacyjna i czasowa. Nie odnoszą się one do pojedynczego wydarzenia, lecz do kilku. Centralną część kompozycji stanowi scena Zaśnięcia Bogurodzicy. Pozłacane szaty dodają majestatu postaciom, jednak autor pokusił się również o oddanie naturalistycznego wyglądu ludzkiego ciała. Wykorzystywane w wielu miejscach złociste promienie symbolizują błogosławieństwo udzielane człowiekowi przez Boga.
Symbol to motyw pojawiający się w kulturze, który wyrażany jest za pomocą słów lub obrazów. Ma on znaczenie dosłowne i ukryte.