Oba fragmenty ukazują los człowieka na ziemi jako nieustanną walkę, która wiąże się z cierpieniem. W tekście „Księgi Hioba” znajdziemy jednak głównie opis walki i cierpienia, które bohater biernie i z pesymizmem na siebie przyjmuje, natomiast podmiot liryczny z wiersza Mikołaja Sępa-Szarzyńskiego ma bardziej aktywną i optymistyczną podstawę – jest pełen nadziei, ponieważ wie, że w walce i zniesieniu cierpienia pomoże mu Bóg.
