Wykaż, że bajka Mysz i kot Ignacego Krasickiego spełnia funkcję zarówno rozrywkową, jak i dydaktyczną.

Bajka bawi dzięki komizmowi sytuacyjnemu opartej na grze pozorów: mysz uważa się za mądrą tylko dlatego, że zjadła książkę, i próbuje pouczać kota. Śmiech budzi także reakcja kota, który słucha jej z przesadną emocjonalnością. Utwór uczy natomiast dzięki wyraźnemu morałowi — przestrzega przed przemądrzałością i pychą, które mogą prowadzić do nieszczęścia i zguby.

Rodzaje komizmu – szybka powtórka przed maturą:

Komizm sytuacyjny – wynika z zabawnych, zaskakujących sytuacji; wydarzenia układają się w sposób nieoczekiwany lub absurdalny.
Przykład: bohater wpada we własne pułapki.
Komizm słowny – opiera się na zabawnych wypowiedziach: grach słownych, żartach, błędach językowych, ironią.
Przykład: dowcipne dialogi, przejęzyczenia, celowe nieporozumienia.
Komizm postaci – wynika z charakteru, wyglądu lub zachowań bohatera; najczęściej dotyczy osób o wyolbrzymionych wadach.
Przykład: skąpy Harpagon, zarozumiały Dyndalski.
Komizm charakterów – śmieszność spowodowana cechami osobowości, np. pychą, próżnością, głupotą, naiwnością.
Przykład: bohater nie widzi własnych wad, co prowadzi do śmiesznych sytuacji.
Komizm zachowań – wynika z gestów, ruchów, sposób bycia bohaterów.
Przykład: przesadne reakcje, niezdarność.
Komizm fantastyczny – oparty na zderzeniu realności z absurdem lub światem fantastycznym.
Przykład: postaci o ludzkich cechach w świecie zwierząt (jak w bajkach).
Komizm ironiczny – polega na pokazaniu rzeczywistości w sposób pozornie pochlebny, ale w rzeczywistości krytyczny.
Przykład: ironiczny narrator wyśmiewający przywary społeczeństwa.