1. P
2. F (kwas galaktarowy/mukowy jest odmianą mezo (ma płaszczyznę symetrii) -> optycznie nieczynny)
3. P (odmiana łańcuchowa: 24=16, cykliczna: 25=32, bo liczba możliwych stereoizomerów tworzonych przez związek spełnia wzór 2n, gdzie n to liczba asymetrycznych atomów węgla w cząsteczce, czyli takich, które łączą się z czterema różnymi podstawnikami)
4. F (D-galaktoza jako aldoza odbarwi roztwór wody bromowej i NaHCO3, a fruktoza jako ketoza-nie)
5. P (redukcja do alditolu = heksano-1,2,3,4,5,6-heksol)
GdytworzysięwzórHaworthanapodstawiewzoru Fischera:
1. Najpierw ustala się, czy cukier należy do szeregu D czy L: w projekcji Fischera obserwuje się najniższe centrum chiralne (najbardziej oddalone od grupy aldehydowej lub ketonowej) i jeśli grupa -OH znajduje się tam po prawej stronie, cukier zalicza się do szeregu D, a jeśli po lewej, do szeregu L.
2. Następnie rysuje się pierścień w standardowym ustawieniu (najczęściej postać piranozową dla wielu aldoz, np. glukozy) i ustawia się grupę CH2OH tak, że dla cukrów D jest ona skierowana do góry, a dla cukrów L do dołu.
3. Kolejno przenosi się położenia podstawników z projekcji Fischera do projekcji Hawortha zgodnie z regułą, że w przypadku cukrów D podstawnik znajdujący się w Fischerze po prawej stronie pojawia się w Haworthie w dół, a podstawnik znajdujący się w Fischerze po lewej stronie pojawia się w Haworthie w górę; reguła ta dotyczy centrów stereogenicznych, które znalazły się w pierścieniu.
4. Na końcu rozstrzyga się anomerię na węglu anomerycznym: dla cukrów D anomer α ma grupę -OH na węglu anomerycznym skierowaną w dół, czyli przeciwnie do CH2OH (układ trans), natomiast anomer β ma tę grupę OH skierowaną w górę, czyli zgodnie z CH2OH (układ cis).
GdytworzysięwzórFischeranapodstawiewzoru Hawortha:
1. najpierw rozpoznaje się, czy związek należy do szeregu D czy L na podstawie położenia grupy CH2OH w Haworthie: skierowanie CH2OH do góry odpowiada szeregowi D, a skierowanie CH2OH do dołu odpowiada szeregowi L.
2. Następnie przechodzi się myślowo z formy cyklicznej do formy łańcuchowej i przenosi się położenia podstawników z Hawortha na Fischera regułą odwrotną, tzn. dla cukrów D podstawnik skierowany w Haworthie w dół zapisuje się w Fischerze po prawej stronie, a podstawnik skierowany w Haworthie w górę zapisuje się w Fischerze po lewej stronie.
3. W projekcji Fischera umieszcza się grupę aldehydową -CHO na górze łańcucha (dla aldoz), a grupę CH2OH na dole, natomiast położenia grup -OH na kolejnych centrach chiralnych wynikają bezpośrednio z zastosowanego mapowania góra/dół na lewo/prawo. Należy pamiętać, że oznaczenia α i β dotyczą wyłącznie postaci cyklicznej i odnoszą się do ustawienia grupy -OH na węglu anomerycznym względem CH2OH, dlatego przy przejściu do wzoru Fischera anomeryczność nie występuje jako odrębna, stała cecha formy otwartej. Najczęstszą trudność powoduje zmiana orientacji rysunku pierścienia, ponieważ po obróceniu Hawortha na kartce pojęcia „góra” i „dół” przestają odpowiadać standardowej konwencji, więc dla poprawnego przenoszenia konfiguracji stosuje się zawsze wzór Hawortha w typowym ułożeniu, a dopiero potem regułę prawo w Fischerze odpowiada dołowi w Haworthie i lewo odpowiada górze (dla cukrów D), oraz regułę odwrotną w kierunku Haworth -> Fischer.