HF ma znacznie niższą wartość stałej dysocjacji niż pozostałe kwasy fluorowcowodorowe, ponieważ wiązanie między atomem wodoru a fluorem jest wyjątkowo silne. Wynika to z bardzo dużej elektroujemności i małego promienia atomowego fluoru, co sprawia, że para elektronowa jest silnie przyciągana i trudniej ulega rozerwaniu w roztworze wodnym.
Dodatkowo cząsteczki HF tworzą silne wiązania wodorowe między sobą, co sprzyja ich asocjacji i jeszcze bardziej utrudnia dysocjację jonową. W rezultacie tylko niewielka część cząsteczek HF rozpada się na jony, przez co kwas ten jest znacznie słabszy od HCl, HBr czy HI.
