Za najwybitniejszego z piastowskich władców Polski uważam Kazimierza Wielkiego, który władał państwem w latach 1333-1370. Okres jego panowania to czasy wielkiego rozwoju państwa, które odbudowywało się po dwustu latach rozbicia dzielnicowego. Ostatni z Piastów zdecydował się prowadzić politykę o charakterze dyplomatycznym. W 1343 r. został zawarty pokój w Kaliszu z Krzyżakami, na mocy którego Polska odzyskała Kujawy i ziemię dobrzyńską. Ponadto władca przeprowadził wiele reform, które usprawniły funkcjonowanie państwa – przyznał przywileje mieszczanom, a tym samym doszło do rozkwitu handlu; kazał spisać i ujednolić polskie prawo oraz powołał stanowisko urzędnika, który miał za zadanie nadzorować dochody pochodzące z wydobycia soli.
Co więcej, Kazimierz Wielki dążył do zapewnienia bezpieczeństwa w państwie, dlatego na jego polecenie zostało wybudowanych wiele zamków obronnych, a nowo powstałe miasta były otaczane murami.
Król ułatwił również zdobycie wyższego wykształcenia wielu mieszkańcom państwa – założył w 1364 r. Akademię Krakowską. Od tego momentu osoby chcące podjąć studia nie musiały opuszczać granic Polski.
