Dokument został wydany po upadku powstania krakowskiego w 1846 r., kiedy zaborcy zdecydowali się na uniemożliwienie dalszych prób podjęcia walk przez Polaków i ograniczenia ich działalności spiskowej, na terenach Krakowa.
Powstanie krakowskie było zrywem rewolucjonistów polskich, który nastąpił w nocy z 21 na 22 lutego 1846 r. i trwał do marca tego samego roku. Pomimo prób zaciągnięcia większej ilości obywateli, w szeregi wystąpienia wstąpiło bardzo niewielu przedstawicieli, wśród nich m.in. działacz Edward Dembowski. Powstanie zakończyło się klęską jego twórców.