W XIX w. kobiety nie miały praw wyborczych – nie mogły głosować ani kandydować w wyborach. Kobiety zarabiały znacznie mniej niż mężczyźni i nie mogły wykonywać wielu zawodów. W większości krajów europejskich kobiety również nie mogły zdobywać wyższego wykształcenia na uniwersytetach.
W XIX w. nikt nie słyszał o równouprawnieniu. Tylko mężczyźni posiadali pełnię praw wyborczych, wyższe zarobki i mogli studiować na każdym uniwersytecie. Kobiety musiały dopiero zawalczyć o swoje prawa.
Dążenie kobiet do zrównania z mężczyznami w prawach politycznych i społecznych nazywamy emancypacją. Kobiecy ruch równościowy rozwijał się na ziemiach polskich od połowy XIX wieku, ale przybrał na sile dopiero na początku XX wieku. Zaczęły powstawać komitety, stowarzyszenia i związki, w których kobiety wydawały swoją prasę i coraz głośniej mówiły o swoich prawach. Podczas zaborów i I wojny światowej kobiety były zaangażowane w działalność niepodległościową i domagały się traktowania na równi z mężczyznami. Dopiero odzyskanie przez Polskę niepodległości i powstanie nowego państwa zmieniło sytuację kobiet – 28 listopada 1918 roku Józef Piłsudski podpisał dekret przyznający prawo wyborcze każdemu obywatelowi, bez różnicy płci.