Wielka Emigracja była zjawiskiem migracji polskich działaczy politycznych, intelektualistów i wojskowych po upadku powstania listopadowego w 1831 roku. W jej ramach można wyróżnić dwa główne nurty: Hotel Lambert, reprezentujący bardziej konserwatywne i umiarkowane podejście do walki o niepodległość, oraz demokratyczny nurt, związany z Towarzystwem Demokratycznym Polskim i dążący do rewolucyjnej zmiany ustroju społecznego. Wśród znanych postaci Wielkiej Emigracji można wymienić Adama Mickiewicza, Juliusza Słowackiego, Józefa Bema i Joachima Lelewela.
Wielka Emigracja była ruchem migracji polskich działaczy politycznych, intelektualistów i wojskowych po upadku powstania listopadowego, którzy opuścili Polskę ze względu na represje i utratę nadziei na niepodległość.