Przedrostek z– należy pisać jako z:
– przed literami oznaczającymi samogłoski, np.: zautomatyzować;
(elektryfikować) zelektryfikować;
(identyfikować) zidentyfikować;
(użyć) zużyć;
– przed literami oznaczającymi spółgłoski dźwięczne: b, d, g, w, z, ź, rz, dz, dż, dź np.: zjeść; (działać) zdziałać;
(gubić) zgubić;
(rzucić) zrzucić;
(wodzić) zwodzić;
(dzielić) zdzielić;
– przed literą h, bez względu na wymowę, np.: zhańbić; (harmonizować) zharmonizować;
(heblować) zheblować;
–przed s, si, sz, np.: zsiadać; (sypać) zsypać;
(szokować) zszokować.
Przedrostek z– należy pisać:
– jako s– przed literami oznaczającymi spółgłoski bezdźwięczne: p, t, k, f, c, cz, ch, np.: sczepić; (palić) spalić;
(trzepać) strzepać; (fotografować) sfotografować;
(chylić się) schylić się; (chować się) schować się;
– jako ś– przed spółgłoską bezdźwięczną ć, oznaczaną w piśmie dwuznakiem ci,
np.: ściąć; (ciągnąć) ściągnąć; (ciec) ściec.
Formanty są elementami składowymi wyrazów pochodnych, które dodają nowe znaczenie lub informacje dotyczące kategorii gramatycznych lub semantycznych. W języku polskim, jak i w innych językach, formanty mają kluczową rolę w tworzeniu wyrazów pochodnych i nadawaniu im odpowiedniego znaczenia lub funkcji.