Kordian w swoim monologu na Mont Blanc zauważa ogromną przepaść i ciemność, co komentuje jako niebo i pod stopami, i nad głową. Oznacza to ogromną otwartą przestrzeń, która przytłacza bohatera w sposobie, w jaki prezentuje się jego zmysłami. Bohater odnajduje tam sens swojego istnienia i zaczyna czuć życie – chmury, które widzi, zdają się płynąć niczym jego myśli. Wszystkie te doświadczenia bohatera łączą się w bardzo subiektywny dla romantycznego indywidualisty obraz.
W tym zadaniu opisz przede wszystkim:
– gdzie znajduje się bohater,
– w jaki sposób odczuwa zmysłami swoje otoczenie,
– w jaki sposób widok sprawia, że jest w stanie podejmować decyzje,
– indywidualizm w odbieraniu bodźców.