Epitety nadają cechom przedmiotów (w tym przypadku czereśni i trawy) intensywność i wyrazistość. Opisując czereśnie jako „ciemnoczerwone”, czytelnik może sobie łatwiej wyobrazić intensywny, bogaty kolor owoców. „Soczysta trawa” wskazuje na jej świeżość i zdrowy wygląd.
Porównania pozwalają na zrozumienie charakterystyki obiektu, poprzez zestawienie go z innym obiektem, który czytelnik może znać. Gałęzie drzewa są porównane do opryskanych dojrzałą wiśnią, aby podkreślić, jak wiele owoców ma drzewo i jak wyglądają na gałęziach.
Metafory nadają obiektom lub zjawiskom nowy sens, zestawiając je z czymś innym, co dodaje głębi opisowi. Gałęzie „zwieszały się, omdlewając”, co tworzy obraz zwisających, niemal mdlejących gałęzi pod ciężarem owoców. „A plamki słońca migają” sugeruje, że promienie słońca delikatnie migoczą na powierzchni czereśni i trawy, co dodaje obrazowi ożywienia.
Personifikacja nadaje cechy ludzkie zwykłym obiektom lub zjawiskom. Tutaj staw jest personifikowany jako posiadający „odniebną wodę”, co sugeruje, że woda stawu jest czysta i przejrzysta.
Wszystkie te literackie środki pomagają czytelnikowi lepiej wczuć się w opisywany krajobraz i atmosferę ogrodu. Epitety, porównania, metafory i personifikacja nadają tekstowi poetycki charakter, sprawiają, że opis jest bardziej obrazowy i emocjonalny, a także pozwalają na przekazanie głębszych znaczeń i wrażeń.