Znakowy charakter poezji poety zakłada koncepcję znaku jako elementu składającego się z dwóch elementów: treści i formy. Leśmian wykorzystuje określone znaki, ale przekształca je, podlegają one przemianom. Dzięki licznym neologizmom Leśmian podkreśla, że rzeczywistość nie jest oczywista, zaś niektóre zjawiska przechodzą w inne. Jego system – dzięki neologizmom – jest indywidualny, oryginalny, bowiem znaki mają nadane nowe sensy. Dzięki temu wszystkiemu język jest żywy oraz bogaty.
Pamiętaj, że neologizm to wyraz, zwrot, a czasem nawet całe wyrażenie, które zostało celowo stworzone przez człowieka. Jego budowa oparta została na dotychczas istniejącym języku, ma za zadanie wzbogacać artystycznie i użytkowo język, wypełnić pustkę po nienazwanym miejscu/słowie. Czasem neologizmy służą jedynie zabawie lingwistycznej – tak działo się najczęściej w poezji lingwistycznej.