Rozstrzygnięcie: Tak, postawa podmiotu lirycznego wiersza Gloria jest podobna do postawy św. Franciszka.
Argument 1.: Obie postaci odrzucają znaczenie bogactwa materialnego na rzecz wartości duchowych. Św. Franciszek uznaje za największy skarb to, że we franciszkańskim życiu nic nie zostało wytworzone ludzką zaradnością, lecz wszystko pochodzi od Boskiej Opatrzności – prawdziwym bogactwem jest dla niego dobrowolne ubóstwo. Podobnie podmiot liryczny w Glorii w ostatniej strofie stwierdza, że całe jego dobytek mieści się „w piersi pod koszulą” – a więc ma charakter niematerialny i duchowy, niezwiązany z posiadaniem dóbr.
Argument 2.: Obie postaci wyrażają zachwyt i wdzięczność wobec darów natury postrzeganych jako przejaw Boskiej obecności w świecie. Św. Franciszek dziękuje Bogu za proste dary Opatrzności – chleb, kamień, źródło – i wzywa do miłowania ich sercem. Podmiot liryczny Stachury w formie modlitewnej pochwały sławi trawę, słońce i pory roku jako godne czci elementy stworzenia, co jest bliskie franciszkańskiej postawie pokornego zachwytu nad światem.
Postawa podmiotu lirycznego – sposób, w jaki osoba mówiąca w utworze odnosi się do świata, innych ludzi, Boga, wartości lub określonych zjawisk. Aby ją określić, trzeba zwrócić uwagę na to, co podmiot liryczny ceni, odrzuca, podziwia, potępia lub do czego dąży.