Aby skarga mogła być dopuszczalna do rozpatrzenia przez Europejski Trybunał Praw Człowieka, muszą zostać spełnione pewne warunki. Skarga musi dotyczyć rzekomego naruszenia praw i wolności gwarantowanych przez Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. To oznacza, że skarżący musi twierdzić, że doszło do naruszenia konkretnego prawa przysługującego mu na mocy Konwencji. Skarga musi być zgodna z zasadą wyczerpania środków prawnych wewnątrz państwa. Oznacza to, że skarżący musi najpierw wykorzystać dostępne mu środki prawne na poziomie krajowym, takie jak odwołania, apelacje czy skargi do sądów krajowych, aby dochodzić swoich praw. Dopiero w przypadku braku zadowalającego rozstrzygnięcia na poziomie krajowym można zwrócić się do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Kolejny warunek to przestrzeganie terminów. Skargę należy złożyć do Trybunału w ciągu sześciu miesięcy od daty ostatecznego orzeczenia sądu krajowego lub od momentu, gdy wszelkie środki prawne wewnątrz państwa zostały wyczerpane. Ostatnim warunkiem jest konkretność skargi. Skarżący musi przedstawić wystarczająco jasne i precyzyjne argumenty dotyczące naruszenia praw człowieka. Skarga nie może być ogólnikowa czy niejasna; musi zawierać konkretne informacje i dowody dotyczące rzekomego naruszenia. Jeśli skarga spełnia te warunki dopuszczalności, Europejski Trybunał Praw Człowieka ma uprawnienia do jej rozpatrzenia i wydania decyzji dotyczącej naruszenia praw człowieka przez państwo.
Aby skarga mogła być rozpatrzona przez Europejski Trybunał Praw Człowieka, muszą zostać spełnione trzy warunki. Skarga musi dotyczyć rzekomego naruszenia praw i wolności określonych w Konwencji, skarżący musi wyczerpać środki prawne na poziomie krajowym oraz skarga musi być złożona w terminie sześciu miesięcy od ostatecznego orzeczenia sądu krajowego. Dodatkowo skarga musi być konkretna i zawierać jasne argumenty oraz dowody dotyczące naruszenia praw człowieka.